Pamiętam o Tobie

W dramaterapii psychoterapeuta kieruje się zasadami etyki zawodowej. Oznacza to między innymi zachowanie granic w relacji psychoterapeutycznej.

Jest to nie lada gradka bo relacja, która tworzy się między pacjentem, a psychoterapeutą jest bliska i głęboka.

A jednak ma swoje granice.

Co więcej, to właśnie bezpieczne granice mają ogromność wartość w procesie uzdrawiania.

Dziś po raz kolejny dostałam wiadomość od pacjenta, z którym pracowałąm i z którym obydwoje podjęliśmy decyzje, że na ten moment, najlepiej jest terapię doprowadzić do końca. Była to świadoma decyzja i pacjent miał szansę przygotować się do tego, co może nastąpić.

Dziś, po kilku miesiącach wysłał mi wiadomość.

Pacjent pisze

Wiadomości tego typu pokazują kilka rzeczy.

• Po pierwsze, że relacja psychoterapeutyczna miała jasne granice i konkretny cel. W tym przypadku była to praca z traumą prenatalna i wczesnorozwojową. Była to także praca z mechanizmami adaptacyjnymi, poczuciem zagrożenia oraz budowaniem zdrowych i bezpiecznych relacji.
  

• Po drugie, wiadomość ta pokazuje, że psychoterapeuta doświadczył z pacjentem czegoś, czego nie doświadczył nikt inny. Nazywany w żargonie "felt sense" jest istotą tej pracy bo dzięki wspólnemu doświadczeniu pacjent czuje i wie, że jest zrozumiany i że drugi człowiek naprawdę wie, co on - pacjent, czuje.
  

• Po trzecie, dramaterapeuci hold their clients, czyli trzymają w swojej pamięci, w swoim ciele, energii i doświadczeniu swoich pacjentów. Każdy pacjent jest uhonorowany w życiu dramaterapeuty, ma w nim swoje miejsce i wie o tym. To daje dodatkową pewność o byciu akceptowanym, ważnym i dobrze zapamiętanym. A w świecie, w którym czujemy potrzebę udowadniania, że jesteśmy wartościowymi ludźmi i zasługujemy na miłość i akceptację - tego typu doświadczenie jest kojące i pomaga ugruntować swoje przekonania tak by dawały siłe, a nie ją odbierały.
  

• Po czwarte, i nie ostatnie, pacjent wie, że nie jest sam, nie jest porzucony ani odrzucony. Pacjent wie, że jest w świecie ktoś, kto go szczerze wspiera i w niego wierzy. Czasem psychoterapeuta jest jedynym człowiekiem w życiu pacjenta, który NAPRAWDĘ W NIEGO WIERZY.

Teraz czujesz to co ja.

Pacjent wyznaje

Gdy inna pacjentka przyszła na swoją końcową sesję, podczas której domknęła swój proces, największy nacisk położyła na fakt, że od teraz już nie jest sama, że już wie, że jest na świecie ktoś inny, kto poczuł to, co ona czuła całe życie.

I choć proces ten zawierał w sobie także pracę z agresją, z budowaniem bezpiecznych relacji, z traumą związaną z relacjami z najbliższymi jej ludźmi, to najważniejsze dla niej było to, że JUŻ NIGDY NIE BĘDZIE SAMA.

W moich oczach i w całej mojej postawie zobaczyła potwierdzenie, że naprawdę współodczuwam.

Tego rodzaju komunikacja przekracza słowa, wyjaśnienia i teorie ksiązkowe.

Jest to spotkanie człowieka z człowiekiem w pełnej akceptacji i szczerym wsparciu.

Jest to relacja pozbawiona osądów, ocen i potrzeby udowadniania samego siebie.

Strefa wolna od zawiści, oczekiwań a także od porzucenia czy wykorzystania.

Psychoterapia nie jest metodą na ludzi, którzy są przegrani. Nie jest oznaką czyjejś słabości czy niemocy.

Psychoterapia jest wręcz przeciwnie, miejscem spotkania dwóch osób, które mają swoje słabości, trudności, wyzwania i decydują się mimo tych przeciwności żyć najpiękniej i najszczęśliwiej jak potrafią.

Psychoterapia to proces, w którym pacjent doświadcza przemiany, zaczyna widzieć siebie inaczej niż dotychczas.

Przestaje słyszeć, że jest do niczego, że się nie nadaje.

Przestaje udawać.

Bo nie musi tego robić.

Psychoterapia to czas, podczas którego nadrabiamy wiele zaległości z dzieciństwa, z okresu dojrzewania czy nawet dorosłości. Uzdrawiamy traumy lub braki, które nam się przytrafiły bez naszej woli.

Psychoterapia to proces, podczas którego zaczynamy uczyć się siebie w inny sposób, poznawać swoje cechy, których często nie znaliśmy wcześniej.

Dzięki psychoterapii zaczynamy kształtować swoje życie w nowy sposób, przestajemy powielać zachowania innych.

To dzięki psychoterapii mamy szansę faktycznie nie popełniać błędów, które popełnili nasi rodzice.

Dzięki niej mamy siłę stanowić o sobie zgodnie z włąsną intuicją, wspartą sygnałami, które płyną z ciała. Nabywamy nowych umiejętności radzenia sobie ze stresem czy sytuacjami, z którymi musimy się mierzyć.

Psychoterapia jest szansą na bycie lepszym mężem, lepszą żoną, lepszym rodzicem, człowiekiem i szczęśliwym kompanem dla siebie i innych.

Pamiętaj, problemy, które niesiesz odbierają Ci siłę sprawczą. Udanie się na psychoterapię jest zawsze krokiem do przodu, w kierunku szczęścia, spełnienia i zdrowia.

Z pozdrowieniami,

Dramaterapeutka Monika :)